Dar Al-HikmaIslam and the Contemporary World3041-945X1420240420Some Reflections on The Incoherence of The Philosophers by Abū Ḥāmid al-Ghazālīتأملاتی پیرامون کتاب تهافت الفلاسفة اثر ابوحامد محمد غزالی12421202510.22034/icwj.2024.480386.1023ENTahirUluçProfessor, Faculty of Divinity, Necmettin Erbakan University, Konya, Turkey0000-0003-3164-4194ŞahinFilizProfessor, Faculty of Literature, Akdeniz University, Antalya, Turkey0000-0001-5511-5209Journal Article20240925This article, an expanded version of the introduction to the authors’ critical edition of the Arabic text of <em>The Incoherence of the Philosophers</em> (<em>Tahāfut al-Falāsifa</em>) and its Turkish translation, re-examines Abū Ḥāmid al-Ghazālī's (d. 1111) seminal work, moving beyond its function as a mere critique of philosophical thought. By situating the text within the broader context of intellectual encounters between "native" Islamic traditions and "foreign" philosophical ideas, this study highlights the multifaceted nature of Ghazālī's intellectual inquiry. Focusing on Ghazālī's critique of al-Fārābī (d. 950) and Ibn Sīnā (d. 1037), the article analyzes his complex dialectical strategies, revealing both the strengths and inconsistencies within his arguments. While he forcefully condemns those embracing Greek philosophy as abandoning authentic Islamic beliefs, Ghazālī's reliance on philosophical tools and terminology reveals a deep familiarity with the very system he seeks to dismantle. The article further explores the enduring impact of <em>The Incoherence</em> on Islamic intellectual history. By examining the diverse responses to Ghazālī's critique, as seen in the works of Ibn Rushd (d. 1198), Fakhr al-Dīn al-Rāzī (d. 1210), and Suhrawardī (1191), this study demonstrates how <em>The Incoherence</em> served as a catalyst for philosophical reflection, methodological refinement, and the development of new intellectual frameworks within Islamic thought. Ghazālī's legacy, therefore, lies not only in his critique of philosophy but also in his profound influence on its subsequent trajectory.این مقاله نسخهای بسطیافته از مقدمه تصحیح انتقادی جدید <em>تهافت الفلاسفة</em> و ترجمه ترکی آن است، که به بررسی مجدد این کتاب فراتر از کارکرد آن صرفاً به عنوان نقدی بر اندیشه فلسفی میپردازد. مطالعه حاضر با قرار دادن اثر غزالی در بستر گستردهتر مواجهات فکری میان سنتهای درونی جهان اسلام و ایدههای فلسفی بیگانه، بر ماهیت چندلایه کاوشهای عقلانی او تاکید میورزد. این مقاله با تمرکز بر نقدهای غزالی نسبت به فارابی و ابنسینا و تحلیل راهبردهایهای جدلی پیچیده او، نقاط قوت و همچنین ناسازگاریهای استدلالهای وی را آشکار میسازد. برای نمونه، هرچند غزالی پیروان فلسفه یونانی در جهان اسلام را به رها کردن باورهای اصیل اسلامی متهم میکند، اتکای وی بر ابزارها و اصطلاحات فلسفی نشان از آشنایی عمیق او با همان نظامی دارد که قصد تخریب آن را داشت. علاوه بر این، بخشی از مقاله به بررسی تأثیر ماندگار <em>تهافت الفلاسفة</em> بر تاریخ اندیشه اسلامی اختصاص داده شده است. با تحلیل واکنشهای متنوع به نقدهای غزالی -چنانکه در آثار ابنرشد، فخر رازی و سهروردی دیده میشود- مشخص میگردد که چگونه این اثر به تأمل فلسفی، پالایش روششناختی و شکلگیری چارچوبهای فکری جدید در اندیشه اسلامی کمک کرده است. همه اینها حاکی از آن است که میراث غزالی را نباید صرفاً در نقد سنت فلسفی جستجو کرد، بلکه عمده میراث او نهفته در تأثیر عمیقی است که بر مسیر اندیشه پس از خود به جای گذاشته است.https://icwj.edihe.ac.ir/article_212025_ac689931e0da618bcf8929a58b3124b8.pdfDar Al-HikmaIslam and the Contemporary World3041-945X1420240420Sources of Religious Knowledge in Twelver Shiismمنابع معرفت دینی در امامیه255421544510.22034/icwj.2025.504163.1025ENHamidrezaShariatmadariAssociate Professor, Faculty of Shiite Studies, University of Religions and Denominations, Qom, Iran0009-0002-2981-8984Journal Article20241031The intellectual quest commences by engaging with sources that bestow knowledge. Thus, it becomes imperative to assess the validity and reliability of these sources. When contemplating a divine religion, where the researcher associates specific perspectives or doctrines with a particular faith, the task becomes doubly challenging. In such attributions, one must ensure the acknowledgment of both intellectual and ethical legitimacy, while also upholding reverence for attributions to the divine legislator. The question of the sources of Islamic doctrines has been a longstanding and contentious matter within the Islamic world. However, this article aims to delve beyond the quest for reliable sources of religious knowledge within Shiite thought. It seeks to demonstrate that Twelver Shiism, in general, aligns with the broader Muslim community regarding the sources of religious knowledge. This highlights an additional point of consensus among Muslims concerning the foundational sources of religious knowledge, which serve as the basis for religious contemplation and deduction. Regarding the specifics of these sources, there are occasionally notable disagreements between Shiite and Sunni Muslims. However, such disagreements should not undermine the shared fundamental basis between them, as similar disputes can also be found within each individual Islamic denomination. Both Shiism and Sunnism concur that the primary four sources for deducing jurisprudential rulings and theological doctrines encompass the Quran, the Sunna (the Prophetic tradition), consensus, and reason (or analogy). However, differences arise when it comes to issues such as the authoritative nature of the apparent meanings of Quranic verses, the ultimate authority of the Quran versus the Sunna, or the evaluation of single-transmitter hadiths (<em>khabar al-wāḥid</em>), and consensus. These nuances are explored within the scope of this article. The root of these disputes can often be attributed to the approach embraced by religious scholars: whether it leans towards rationalism or scripturalism, and within scripturalism, whether it relies heavily on hadith or not.آغاز تفکر و معرفت با رجوع و ارجاع به منابعِ معرفتزا شروع میشود. در این مسیر، شاید مهمترین کار تعیین و سنجشِ منابع یا دلایلِ قابل استناد است. آنگاه که تفکر و معرفت در چارچوب یک دین آسمانی صورت میگیرد و مسئلۀ پژوهشگر اِسناد و استناد دیدگاهی به یک دین میشود، کار سختتر میشود، زیرا در استنادات هم باید جانب مشروعیت علمی و اخلاقی را رعایت کرد، هم جانب دینی و پرواهایی که باید در اِسناد موضعی به شارع مقدس ملحوظ باشد. موضوع منابع معرفت اسلامی از موضوعات دیرپا و درعینحال بحثبرانگیز در جهان اسلام بوده، اما دغدغۀ این نوشتار، فراتر از پیجوییِ منابع معتمَدِ معرفت دینی در تفکر شیعی، نشان دادنِ همراهی وهمسخنیِ کلی و اجمالیِ تشیع اثناعشری در منابع معرفت دینی با عموم مسلمانان است تا در کنار اشتراک در اصول و أمّهات اعتقادی وعملی میان مسلمانان، برگ دیگری به این کتاب اشتراکات، آن هم در زمینۀ منبع و نقطۀ عزیمت در تفکر و استنباط، افزوده شود. در خصوص تفاصیل و تطبیقهای این منابع اختلافاتی بین شیعه و اهلسنت وجود دارد که گاهی مهم و قابل توجه هستند، ولی آسیبی به این بنیان مرصوص و مشترک نمیزند، همچنان که این اختلافات را در درون هر کدام از مذاهب اسلامی نیز میتوان نشان داد. در تشیع، همچون اهلسنت در باب منابع چهارگانۀ استنباط فقهی و کلامی، یعنی کتاب، سنت اجماع و عقل (یا قیاس)، همداستانی وجود دارد، هرچند در خصوص موضوعاتی چون حجیت ظواهر قرآن یا مرجعیت نهایی از میان کتاب و سنت یا نوع نگاه به خبر واحد و اجماع، اختلافنظرهایی وجود دارد که در این مکتوب بدانها پرداختهایم. خاستگاه اصلیِ این اختلافها را باید در رویکرد دینپژوه جُست که عقلگراست یا نصگرا و در قلمرو نصگرایی، آیا اخباریمسلک است یا خیر.https://icwj.edihe.ac.ir/article_215445_f54d892039363ef25d3c1b281e0f2e75.pdfDar Al-HikmaIslam and the Contemporary World3041-945X1420240420Compassion (Shafaqa) toward Creation as a Sufi Principle in Protecting the Environment (Living Beings)شفقت به خلق، اصلی صوفیانه در محافظت از محیط زیست (جاندران)557221553110.22034/icwj.2025.507226.1027ENVahidMahmoudiResearcher, International University of Islamic Denominations, Tehran, Iran0000-0002-1183-7565Journal Article20241026This study explores the nature of compassion in Sufism and its influence on environmental protection, particularly concerning living beings. Lexically, <em>shafaqa</em> denotes mercy, tenderness, and concern about harm befalling others out of kindness. In Sufi terminology, it signifies a heartfelt gentleness toward others, accompanied by goodwill for all of God’s creation and a willingness to endure hardships for their well-being. Compassion is a central ethical and spiritual principle in Sufi teachings, extensively emphasized in primary sources. It has even been described as the moral trait of prophets and divine saints. Attaining elevated spiritual ranks is fundamentally contingent upon compassion for creation. Compassion is actively present across the <em>sharīʿa</em> (sacred law), <em>ṭarīqa</em> (spiritual path), and <em>ḥaqīqa</em> (ultimate reality), profoundly affecting spiritual seekers. Through self-purification from selfish desires and the cultivation of praiseworthy traits, one transcends self-centeredness and perceives all beings as part of oneself. Consequently, compassion, rooted in intuitive and mystical insight, allows the seeker to witness all existence in unity, and like the Divine, the seeker interacts with creation through kindness and care, protecting all beings. This perspective can inspire society toward constructive engagement with the environment and contribute to healing damaged ecosystems while addressing environmental crises. This qualitative study employs content analysis using the Clarke and Brown method, examining textual references related to compassion from classical Islamic mystical works spanning the 3<sup>rd</sup> to 11<sup>th</sup> centuries AH.در این پژوهش به چیستی شفقت به خلق در تصوف و تأثیر آن بر محافظت از محیط زیست به ویژه جاندران پرداخته شده است. شفقت در لغت به معنای رحمت، رقت و خوف از رسیدن امری مکروه به کسی از روی مهربانی و در اصطلاح صوفیان عبارت از رقت قلب نسبت به غیر با اراده خیر برای همه خلقت خداوند و تحمل مشقت آنها به منظور رفاه و بهزیستیشان است. شفقت به عنوان یکی از اصول اخلاقی و سلوکی در منابع صوفیه بسیار مورد تأکید قرار گرفته است، حتی از آن به اخلاق انبیا و اولیای الهی تعبیر شده و اساساً دستیابی به مقامات عالیه معنوی جز با شفت به خلق میسر نیست. شفقت در سهگانه شریعت، طریقت و حقیقت حضور فعال دارد و دارای تأثیرات معنوی بر سالکان است. انسان با تزکیه نفس از خواهشهای نفسانی و تحلیه به اخلاق حمیده از خودبینی رها میشود و سایر موجودات را همچون وجود خویش میبیند. از این رو با شفقتی برآمده از معرفت شهودی و باطنی همه هستی را غرق در وحدت شهود میکند و همچون خداوند با عطوفت و مهربانی با هستی تعامل دارد و از آنان مراقبت میکند. این نگاه میتواند آگاهیبخش جامعه برای تعامل سازنده با محیط پیرامون و نیز بهبود محیطهای آسیبدیده طبیعی و غلبه بر بحرانهای محیط زیستی باشد. در این پژوهش کیفی با رویکرد تحلیل محتوا و با استفاده از روش کلارک و بروان مطالب مرتبط با شفقت به خلق از آثار عرفان اسلامی در دسترس، از قرون 3 تا 11 هجری قمری، جمعآوری، دستهبندی و تحلیل شده است.https://icwj.edihe.ac.ir/article_215531_cb36062cef23280311ee99359fbc9beb.pdfDar Al-HikmaIslam and the Contemporary World3041-945X1420240420The Position of Humanity in Islamic Environmental Theology: Caliph or Servantجایگاه انسان در الهیات زیستمحیطی اسلام: «خلیفه یا عبد»739921654310.22034/icwj.2025.509960.1029ENMasoudShavaraniAssistant Professor, Department of Religions and Denominations, International University of Islamic Denominations, Tehran, Iran.0000-0002-2203-7563Journal Article20241121The theological concept of humanity as the “Khalīfah (vicegerent) of God” on earth is a widely held belief among Muslims. Although the term “Khalīfah” is mentioned twice in the Holy Quran, the phrase “Caliph of God” is never used. Historical sources suggest that this term was neither widely accepted nor prevalent during the time of the Prophet Muhammad and his companions. However, it appears that the phrase gradually gained popularity, particularly within political and governmental contexts, during the Umayyad and Abbasid caliphates. Over time, it shifted from political discourse into exegetical, hadith, mystical, theological, and philosophical domains. The key moment for this term’s transition from politics to theology seems to have occurred in the third century of the Islamic calendar, through the efforts of the great commentator, jurist, and historian, Tabari. For the first time, Tabari interpreted the word “Khalīfah” in verse 30 of Surah Al-Baqarah as meaning “Caliph of God.” After Tabarī, this interpretation was widely accepted and reiterated by most Muslim theologians, particularly within the fields of mysticism and Sufism. The phrase “Caliph of God,” born from “political theology,” carries contradictory meanings. The original meaning of “Khalīfah” refers to someone acting on behalf of an absent individual. However, the eternal, ever-present, governing, and perfect God described in the Holy Quran is not absent in a way that would require a weak and mortal human to take His place. In contrast, both the Quran and prophetic narrations describe humans as “ʿAbd Allah” (servants of God). This teaching of servitude, which emphasizes humility and modesty, fosters a more balanced relationship between humanity and the natural world, proposing an ethic of humility toward nature. Conversely, the anthropocentric teaching of humans as the “Caliph of God” asserts human superiority, dominance, and control over nature—an attitude that can lead to environmental degradation.برداشت الهیاتی «خلیفة الله» بودن انسان در زمین باور نیرومند و رایجی در میان مسلمانان است. در قرآن کریم واژه «خلیفه» دو بار ذکر شده، ولی اصطلاح «خلیفة الله» به کار نرفته است. بررسی منابع تاریخی حاکی از آن است که این اصطلاح در زمان پیامبر اسلام و اصحاب ایشان نیز مقبولیّت و رواج نداشته است. ولی گویا این اصطلاح در دوره خلفای اموی و عباسی، به تدریج، به ویژه در قلمرو، بستر و اندیشه سیاسی-حکومتی، مقبولیّت و محبوبیّت یافت و سپس از حوزه سیاسی به حوزههای تفسیری، حدیثی، عرفانی، کلامی و فلسفی وارد شد. به نظر میرسد که نقطه عطف انتقال این اصطلاح از قلمرو سیاست به قلمرو الهیات در قرن سوم هجری به دست طبری، مفسر، فقیه و مورخ بزرگ روی داد که برای اولین بار در تفسیر قرآن خود واژه «خلیفه» در آیه 30 سوره بقره را به معنای جدید «خلیفة الله» تأویل نمود. بعد از طبری، دیدگاه وی را اغلب الهیدانان مسلمان پذیرفته و تکرار کردند. بیشترین کاربرد این اصطلاح در حوزه عرفان و تصوف است. عبارت «خلیفة اللّه»، که محصول «الهیات سیاسی» است، معانی متناقضی نیز دارد؛ زیرا معنای اصلی واژه «خلیفة»، جانشینی فرد حاضر به جای شخص غائب است، امّا خداوند پاینده، حاضر، حاکم و کامل توصیفشده در قرآن کریم، غائب نیست که به جانشینی انسان ضعیف و میرا نیاز داشته باشد. از سوی دیگر، در آیات قرآن و روایات نبوی، انسان «عبدالله» توصیف میشود. آموزه «عبدالله» که متضمّن فروتنی و تواضع است، رابطه بهتری بین انسان و اجزای محیط زیست، تعریف، تبیین و پیشنهاد مینماید، که همان اخلاق فروتنی در تعامل با طبیعت است. اما آموزه بسیار انسانمحور «خلیفة الله» رابطه برتریجویی، سیطره و غلبه انسان را بر طبیعت اثبات میکند، که به تخریب آن میانجامد.https://icwj.edihe.ac.ir/article_216543_a5656301b436a958fb3fe7d1a310e14a.pdfDar Al-HikmaIslam and the Contemporary World3041-945X1420240420The Capacity of the Endowment Institution in Realizing the Value-oriented Dimensions of Economic Justice and Grounds for Its Enhancementظرفیت نهاد وقف در تحقق ابعاد معناگرایانه عدالت اقتصادی و زمینههای افزایش آن10112021654410.22034/icwj.2025.510156.1030ENVahidMoghadamAssistant Professor, Department of Ahl Al-Bayt Studies, University of Isfahan, Isfahan, Iran0000-0002-3850-7929Journal Article20241128The endowment, or <em>waqf</em>, institution has historically served diverse religious, social, and economic functions, among others. Economically, endowment contributions have supported marginalized groups through transfer payments, food distribution, the establishment of clinics, and similar initiatives, thereby promoting social justice. This article aims for a deeper analysis of the endowment institution’s capacity to achieve value-oriented economic justice. It initially outlines six dimensions of such justice: resource allocation management, justice in distributing natural wealth (a pre-production distribution aspect), justice in access to initial opportunities, income distribution justice, justice in meeting basic human needs, and intergenerational justice. It then assesses the potential of endowment to fulfill these dimensions. The study demonstrates that endowment serves as a justice-enhancing mechanism, fulfilling all the specified dimensions except for the distribution of natural wealth, which falls under government authority. Furthermore, addressing minor jurisprudential and legal challenges can expand this capacity. The combination of the endowment institution with financial mechanisms, particularly in Islamic frameworks such as microcredit, securitization, <em>qarḍ al-ḥasana</em> loan (benevolent loan), and innovations like cash endowment and stock endowment, can further generalize and develop the endowment institution, enhancing its services to beneficiaries. This expansion increases the effectiveness of the endowment in promoting justice.نهاد وقف از گذشته تا کنون کارکردهای متنوع مذهبی، اجتماعی، اقتصادی و غیره داشته است. در زمینه اقتصادی، کمکهای اوقاف به اقشار محروم در قالب پرداختهای انتقالی، اطعام، تأسیس درمانگاهها و مانند آن به بهبود عدالت اجتماعی یاری رسانده است. این مقاله در تلاش است یک تحلیل عمیقتر از ظرفیت نهاد وقف در تحقق عدالت معناگرایانه اقتصادی ارائه دهد. برای این منظور، ابتدا شش جنبه این نوع عدالت شرح داده میشود که عبارتاند از مدیریت در تخصیص منابع، عدالت در توزیع ثروتهای طبیعی (یکی از وجوه عدالت در توزیع قبل از تولید)، عدالت در برخورداری از فرصتهای اولیه، عدالت در توزیع درآمدها، عدالت در برآورده شدن نیازهای اساسی انسان، و عدالت بیننسلی. سپس ظرفیت بالقوه نهاد وقف در محقق کردن این ابعاد سنجیده خواهد شد. پژوهش حاضر نشان میدهد وقف یک ابزار عدالتگستر است و به جز در زمینه توزیع ثروتهای طبیعی، که از شؤون حاکمیت است، سایر جنبههای عدالت را برآورده میکند. همچنین در صورتی که به لحاظ فقهی و حقوقی برای حل مشکلات آن، که چندان زیاد نیست، چارهاندیشی شود، این ظرفیت قابل افزایش است. به علاوه، ترکیب نهاد وقف با نهادها و ابزارهای مالی به ویژه در چارچوب اسلامی، مانند اعتبارات خرد، Securitization، وام قرضالحسنه و همچنین ابتکاراتی مانند وقف پول و وقف سهام، هم باعث عمومیت یافتن و توسعه نهاد وقف میشود و هم خدمات آن به موقوف علیهم را توسعه میدهد. این توسعه باعث افزایش کارایی ظرفیت این نهاد در توسعه و گسترش عدالت خواهد شد.https://icwj.edihe.ac.ir/article_216544_1e58f3d94e7f07fbe03ef6a2976da985.pdfDar Al-HikmaIslam and the Contemporary World3041-945X1420240420Endowment (Waqf) and Social Security: The State and Endowment as a Civil Society Institution; Reciprocal Impacts Concerning Securityوقف و امنیت اجتماعی: دولت و وقف به عنوان نهاد جامعه مدنی؛ تأثیرگذاریها و تأثیرپذیریهای متقابل در مقوله امنیت12114221739410.22034/icwj.2025.512541.1031ENRezaSimbarProfessor, Department of Political Science, University of Guilan, Rasht.0000-0001-5111-1075Journal Article20241210Civil society encompasses a variety of institutions, each capable of having a direct impact on social security. Among these, the institution of endowment (<em>waqf</em>) in Islamic civil society significantly influences both social and economic security. Endowment is defined as immobilizing an asset and dedicating its benefits to public welfare, such as social and charitable activities. Property transfer is limited through endowment, and its utility is designated for public use. Islamic economics, which promotes moderation, does not allow for unlimited individual ownership while also steering clear of complete public ownership. Both extremes could undermine social and economic security. This article examines how the endowment institution, as an independent entity, directly contributes to creating and preserving social security. The central argument is that, when properly managed by the state and civil society institutions, the endowment can promote social justice, equality of opportunity, active citizenship, and, ultimately, security at individual, national, and international levels. However, this can only be achieved if the endowment is not controlled by the state; if it becomes just another extension of the state, it could result in excessive government centralization, which undermines security. The paper posits that endowment is a civil society institution that the state should oversee, not dominate, while civil institutions should leverage it to ensure independence and accountability for power structures. By contributing to ideas of social justice and equal opportunities, endowment is a critical mechanism for providing social security.جامعه مدنی مجموعهای از نهادهاست که هر یک از این نهادها مستقلاً میتواند در امنیت اجتماعی تأثیر مستقیم داشته باشد. نهاد وقف در جامعه مدنی اسلامی نیز در قدرت و امنیت اجتماعی و اقتصادی تأثیر مستقیم دارد. وقف عبارت است از حبس عین و تسبیل منفعت به طوری که بر اثر وقف جلوی نقل و انتقال اموال گرفته میشود و منافع آن در خدمت عموم، از جمله امور اجتماعی و رفاهی، قرار میگیرد. از طرفی اقتصاد اسلامی بر اساس اعتدال است، به طوری که آزادی بیحدوحصر برای مالکیت فردی قائل نیست، و از طرف دیگر مبتنی بر مالکیت عمومی به طور مطلق هم نیست. زیرا در هر دو صورت امنیت اجتماعی و اقتصادی جامعه متزلزل میشود. در این مقاله تأثیر مستقیم نهاد وقف در ایجاد و حفظ امنیت اجتماعی به عنوان نهاد مستقل مورد بحث قرار میگیرد. ایده اصلی این است که اگر وقف به خوبی توسط دولت و نهادهای جامعه مدنی مدیریت شود، میتواند عاملی تأمینکننده در عدالت اجتماعی، برابری فرصتها، شهروندی فعال و نهایتاً امنیت در سه سطح مختلف فردی، ملی و بینالمللی شود. تحقق این موضوع در خلأ واقع نمیشود. برای همین، اگر نهاد وقف در ساختار انحصارگرانه دولت محبوس شود و دولت آن را به عنوان عضوی انحصاری از ترکیب خود ببیند، این پدیده به بزرگ شدن هر چه بیشتر دولت منتهی میشود و نهایتاً حتی میتواند به مقولهای ضد امنیت بدل گردد. بنابراین، مقصود مقاله حاضر این است که نشان دهد وقف به عنوان یک نهاد جامعه مدنی است که دولت میتواند با امر نظارت و نه تصدیگری از آن در راستای تحقق سطوح امنیت استفاده کند، و نهادهای مدنی نیز از آن به عنوان عامل استقلال و نظارت بر نهادهای قدرت بهره ببرند. نهاد وقف با نقشآفرینی در ایدههای مربوط به عدالت اجتماعی و برابری فرصتها یکی از راهکارهای مؤثر در تأمین امنیت اجتماعی محسوب میشود.https://icwj.edihe.ac.ir/article_217394_6950fe413c3c324573f47ee473312287.pdfDar Al-HikmaIslam and the Contemporary World3041-945X1420240420Persian Abstractsچکیده های فارسی222652ENJournal Article20250607https://icwj.edihe.ac.ir/article_222652_a7d976292c9cc38fc3734f46045e0eb3.pdf