Dar Al-Hikma Islam and the Contemporary World 3041-945X 1 2 2024 01 21 Revisiting Iqbal’s Jâvidnâma as a Shared Space of Pilgrimage بازخوانی جاویدنامه اقبال لاهوری به عنوان فضایی مشترک برای زیارت 43 51 191599 10.22034/icwj.2024.443907.1013 EN Abdul Basit Zafar Research Associate, The International Center for Comparative Theology and Social Issues (CTSI), University of Bonn, Bonn, Germany 0000-0003-0840-5865 Journal Article 2023 12 01 The practice of pilgrimage has been deeply ingrained in human cultures across the global. It has been prevalent in the Semitic traditions in forms of rituals, remembrance and sanctification. The phenomenon of embarking on an introspective exploration is frequently observed within the realms of Sufi and Shia discourses. Likewise, In Book of Eternity, namely Jâvidnâma, Mohammed Iqbal (1877-1938) records his metaphysical journey, as he explores different celestial realms such as the Moon, Mercury, Venus, Mars, Jupiter, and Saturn. Ultimately, he surpasses the limitations of these celestial spheres and achieves a state of closeness to the divine being. Within the framework of Muslim pilgrimage tradition, spiritual stations (aflâk/maqâmât) are perceived as domains of shared inhabitations, wherein the journeyer ultimately encounters the intersection of yearning, the individual who yearns, and the desired entity. It is worth noting that the individuals Iqbal encountered during his expedition were not exclusively chosen from the Abrahamic lineage of prophets. Therefore, approaching it from an inclusive perspective would facilitate the cultivation of a collective understanding of shared spaces in his pilgrimage. The objective of this paper is to revisit Iqbâl’s Jâvidnâma, using the provided framework. زیارت عمیقاً در فرهنگ های بشری در سراسر جهان ریشه دوانده است. این عمل در سنت های سامی به شکل مناسک، اذکار و تقدیس رایج بوده است. از سوی دیگر، پدیده کاوش درون نگرانه در گفتمان صوفیانه و شیعی به وفور مشاهده می شود. در همین چارچوب، اقبال لاهوری (۱۹۳۸-۱۸۷۷) در کتاب <em>جاویدنامه</em>، به ثبت سیر و سلوک متافیزیکی خود پرداخته است.  او در این سیر و سلوک، قلمروهای مختلف آسمانی از جمله قلمرو ماه، عطارد، زهره، مریخ، مشتری و زحل را کاوش می‌کند و در نهایت با عبور از محدودیت های این کرات آسمانی به حالت تقرب به وجود الهی دست می یابد. در چارچوب سنت زیارتی مسلمانان، منزلگاه های معنوی (افلاک/مقامات) سکونتگاه‌های مشترک تلقی می‌شوند که سالک در آن با تلاقی شوق، فرد مشتاق و هویت مورد اشتیاق مواجه می‌شود. شایان ذکر است افرادی که اقبال در جریان سیر خود با آنها ملاقات می کند، منحصراً از نسل پیامبران ابراهیمی انتخاب نشده اند. بنابراین، پرداختن به این اثر از منظری شمولگرایانه، پرورش درکی جمعی از فضاهای مشترک در زیارت اقبال را تسهیل خواهد کرد. هدف این مقاله بازخوانی <em>جاویدنامه</em> اقبال در چارچوب ذکر شده است. https://icwj.edihe.ac.ir/article_191599_7082ba0c496436855df3c3d95870bde6.pdf